Pieter Cornelis Mondriaan (Amersfoort, 7 maart 1872 - New York, 1 februari 1944), beter bekend als Piet Mondriaan, was een Nederlandse kunstschilder en kunsttheoreticus, die echter een groot deel van zijn leven in het buitenland woonde en werkte. Mondriaan wordt algemeen gezien als een pionier van de abstracte en non-figuratieve kunst. Vooral zijn latere geometrisch-abstracte werk, met de kenmerkende horizontale en verticale zwarte lijnen en primaire kleuren, is wereldberoemd en dient als inspiratiebron voor vele architecten en ontwerpers van toegepaste kunst. Samen met onder meer Theo van Doesburg richtte hij in 1917 het tijdschrift De Stijl op waarin hij verhandelingen over kunst schreef. Hij ontwikkelde een eigen kunsttheorie, die hij het Neo-plasticisme (Nieuwe beelding) noemt. Hij is in het buitenland beter bekend als Mondrian, een verfransing van zijn achternaam.

Het schilderen van de zo eenvoudig en vanzelfsprekend lijkende werken van Mondriaan was een langdurig proces, waarbij Mondriaan moest zoeken naar de juiste plaats van lijnen en vlakken. Hierbij werden vele verflagen over elkaar heen aangebracht. Omdat olieverf een erg lange droogtijd heeft, gebruikte Mondriaan het onwenselijke petroleum als droogmiddel. Dit had tot gevolg dat de verf flinke barsten ging vertonen. De doeken van Mondriaan zien er hierdoor in musea veel minder strak uit dan ze ongetwijfeld bedoeld zijn geweest en zoals ze in reproducties vaak afgebeeld worden. (Bron: Wikipedia)